Hygon ho Brochthonos.
Ossoi gaian echousi Brotoi henos ekpephyasi
hos allaela horan ethnesi charma physei.
Hos de thaliplagktos metekiathen ethnea pleista,
hoikoi mimnazous axiagastos ephy.
Exocha Brettanoi d’, alloin schisthentes erantai,
idmenai allothroun phyla polysperea.
Indous hesperious kai eoous, Aithiopas te
kai Moschous, kai pant eschatounta genae.
Touton d’ oia malista, klyta, klytos Haklyutos
graphen ariphradeos, mnaem aei essomenon.]
Anglia magnarum foecunda puerpera rerum,
siue solum spectes nobile, siue salum;
Quæ quantum sumptis se nobilitauent armis,
siue domi gessit prælia, siue foris;
Multorum celebrant matura volumina: tantæ
Insula materiem paruula laudis alit.
At se in quot, qualésque, & quando effuderit oras,
qua fidit ignotum peruia classis iter,
Solius Hakluyti decus est, prædiuite penna
ostendisse suis ciuibus ausa mari
Quæcunque idcirco celeri gens Anglica naui,
Oceani tristes spernere docta minas,
A primi generísque & gentis origine gessit,
qua via per fluctus vlla pattre potest,
Siue decus laudémque secuta, vt & hostibus alas
demeret, atque suis læta pararet opes:
Hoc opus Hakluyti; cui debet patria multum,
cui multum, patriæ quisquis amicus erit
Qui re námque magis se nostra Britannta iactat,
quàm quod sit præter cætera classe potens?
Quam prius obsessam tenebris sic liberat, vt nunc
quisque sciat quàm sit nobile classis opus.
Quam si Dædalicè vtemur surgemus in altum,
sin autem Icaricè, quod voret, æquor habet.
RICH. MVLCASTER.
Qui graui primus cecinit camoena
Aureum vellus, procerésque Græcos,
quos sibi adiunxit comites Ianson
Vectus in Argo
Naue, quàm primùm secuisse fluctus
prædicant salsos, sibi comparauit
Inde non vnquam moritura magnæ
præmia famæ
Tanta si merces calamum secuta
Vnicæ nauis referentis acta,
Quanta Rachardum manet Hakluytum
gloria? cuius
Penna descripsit freta mille, mille
Insulæ nostræ celeres carinas,
Quæ per immensi loca peruolarunt
omnia mundi
Senties gratam patriam, tuæque
Laudis æternùm memorem, & laboris:
Quæ tua cura, calamóque totum
ibit in orbem:
Quam doces omni studio fouere
Nauticum robur, validámque classem.
Hac luet quisquis violentus Anglo
vsserit hostis.
Anglia quæ penitùs toto discluditur orbe,
Angulus orbis erat, paruus & orbis erat.
Nunc cùm sepositos alios detexent orbes,
Maximus orbis honos, Orbis & orbis erit.
At quid Haklute tibi monstranti hæc debeat orbis?
Laus tua, crede mihi, non erit orbe minor.
Ignota mi starei, con poco honore
Sepolta nell’ oscure, antiche carte,
S’alcun de figli miei con spesa & arte
Non hauesse hor scoperto il mio splendore
Ramusio pria pieno d’ ardente amore
Manifesto le mie piu riche parte,
Che son lá doue il Maragnon diparte,
E doue il Negro allaga, e’l Gange scorre,
Hakluyto poi senza verun risguardo
Di fatica o di danno accolt’ hà insieme,
Ciò c’ hà potuto hauer da typhi Inglesi.
Onde vedrassie dove bella sguardo,
E la Dwina agghiaccia, e l’ Obi freme,
Et altri membri miei non ben palesi.